Kronična mijeloična leukemija

Kronična mijeloična leukemija (KML) pripada skupini kroničnih mijeloproliferativnih poremećaja. Pojavljuje se u oko 15–20% svih leukemija u odrasloj dobi, s godišnjom incidencijom od 1–2 slučaja na 100.000 bolesnika. Bolest je u trenutku dijagnoze najčešće asimptomatska, a sumnja se postavlja uvidom u nalaz krvne slike, koji pokazuje anemiju (normokromnu, normocitnu), leukocitozu, trombocitozu, dok periferni razmaz krvi opisuje neutrofiliju uz porast mijeloblasta. Citološka punkcija i biopsija koštane srži s konvencionalnom citogenetikom (kariotip) i FISH (fluorescence in situ hybridization) nužni su za dijagnozu KML-a i detekciju Philadelphia-kromosoma, a lančanom reakcijom polimerazom (PCR) detektira se protein bcr-abl. Bcr-abl se može detektirati iz periferne krvi kvalitativnim PCR-om kojim se radi probir i određuje podtip proteina bcr-abl, dok se kvantitativnim PCR-om na bcr-abl/abl mjeri vrijednost izražena prema internacionalnom zbroju. Molekularne tehnike (PCR, RT-PCR) danas su standardni dijagnostički postupak i u praćenju terapijskog odgovora. Danas se bolesnici s KML liječe tirozin-kinaznim inhibitorima (TKI). Nakon uvođenja TKI-ja u liječenje KML-a, stopa smrtnosti bolesnika poslije prve godine nakon dijagnoze, pala je na oko 2%, a u razdoblju od 8 godina nakon dijagnoze, preživljenje je više od 80%.